Tag: Maria

Pokorne dziękczynienie – 15 dzień

„(…)natomiast Maria przyniosła butelkę bardzo drogiego olejku nardowego, namaściła nim stopy Jezusa i otarła je własnymi włosami. Cały dom napełnił się wspaniałym zapachem”.  – Ew. Jana 12:3

W rozdziale 12 Ewangelii, Jezus jest gościem honorowym na obiadzie u Marii, Marty i Łazarza.  Możliwe, że obiad ten był wyrazem wdzięczności dla Jezusa za to, co dla nich uczynił.  W trakcie kolacji, Maria bierze butelkę drogich perfum, namaszcza nimi stopy Jezusa, a następnie wyciera je swoimi włosami. Ew. Jana 12:3 mówi, że w rezultacie cały dom napełnił się wspaniałym zapachem. Przypomina to trochę starożydowską „Ofiarę pojednania”, składaną z dziękczynieniem Bogu, za wszystko, co dla nich uczynił. Ta ofiara składana była również w kontekście posiłku. Najbardziej wartościowe części zwierzęcia były całkowicie spalane dla Boga i Maria też wylewa całą zawartość drogich perfum na stopy Jezusa. Ponadto, spalanie ofiar dawało zapach, który dla Boga był miłą wonią tak, jak i zapach perfum Marii (Ks. Kapłańska 3, 7:11-15). Słowo przetłumaczone w tym fragmencie Ewangelii Jana jako “zapach”, jest tym samym słowem, które użyto w greckiej edycji Starego Testamentu w opisie spalania ofiar pojednania.

Ale wartość monetarna ofiary Marii wykracza daleko poza to, co ludzie zazwyczaj przeznaczali na ofiarę pojednania. Perfumy, które ona wylała, były warte 300 denarów, a to był całorocznych dochodów typowego robotnika. Ponadto, jej ofiara ma nie tylko pięniężny wymiar.  W tamtych czasach umywanie nóg gościom należało do obowiązków sług o najniższym statusie. Gospodarze przyjęcia, jednym z których była właśnie Maria, nigdy  nie zniżali się do takiego zajęcia. Ale Maria nie dba o to. W pokorze uniża się, by wyrazić dogłębną wdzięczność i oddać cześć Jezusowi.

Maria pokazuje, że nie przejmuje się kosztem perfum, lub co inni sobie o niej pomyślą. Robiła to z ogromnej wdzięczności do Jezusa.  Ofiarne zachowanie Marii powinno skłonić nas do refleksji nad tym, co my sami jesteśmy gotowi złożyć u stóp Jezusa i czy troska o własny wizerunek w oczach innych nie przeszkadza w ofiarowaniu Jezusowi pokornego dziękczynienia za wszystko.

Ewangelia Jana 11:45-12:11

45 Wówczas wielu ludzi z Jerozolimy, którzy przyszli z Marią i zobaczyli ten cud, uwierzyło Jezusowi. 46 Niektórzy jednak odeszli stamtąd i powiadomili o wszystkim faryzeuszy. 47 Ci zaś, razem z najwyższymi kapłanami, zwołali posiedzenie Wysokiej Rady. – Co robić? – zastanawiali się. – Ten człowiek dokonuje tak wielu cudów. 48 Jeżeli nic z nim nie zrobimy, wszyscy Mu uwierzą! A wtedy nadciągną Rzymianie i odbiorą nam świątynię i władzę nad krajem. 49 W tym momencie głos zabrał niejaki Kajfasz, który tego roku sprawował urząd najwyższego kapłana: – Nic nie rozumiecie! 50 Przecież lepiej będzie, jeśli jeden człowiek umrze za naród, niż miałby zginąć cały naród. 51 Nie powiedział tego sam od siebie. Jako najwyższy kapłan wypowiedział proroctwo, że Jezus ma umrzeć za cały naród. 52 I nie tylko za naród, lecz również po to, aby zgromadzić razem wszystkie Boże dzieci rozproszone po świecie. 53 Tego dnia przywódcy postanowili więc, że zabiją Jezusa. 54 Dlatego przestał On jawnie poruszać się po Judei. Skierował się natomiast wraz z uczniami do Efraim, miasteczka położonego blisko pustyni, i tam się zatrzymał. 55 Zbliżało się właśnie święto Paschy. I mnóstwo ludzi z całego kraju napływało do Jerozolimy jeszcze przed świętem, aby dopełnić ceremonii oczyszczenia. 56 Wszyscy wypatrywali także o Jezusa i będąc w świątyni pytali siebie nawzajem: – Jak myślicie, czy przyjdzie na uroczystości? 57 Najwyżsi kapłani i faryzeusze publicznie ogłosili wtedy, że każdy, kto zobaczy Jezusa, ma ich natychmiast o tym poinformować, aby można Go było aresztować.

12

1 Na sześć dni przed rozpoczęciem Paschy Jezus przybył do Betanii, do Łazarza, którego niedawno wskrzesił z martwych. 2 Przygotowano z tej okazji kolację. Marta im usługiwała, Łazarz siedział razem z Jezusem, 3 natomiast Maria przyniosła butelkę bardzo drogiego olejku nardowego, namaściła nim stopy Jezusa i otarła je własnymi włosami. Cały dom napełnił się wspaniałym zapachem. 4 Na to Judasz, jeden z uczniów Jezusa (ten, który Go później zdradził), powiedział: 5 – Przecież można było sprzedać te perfumy i uzyskaną w ten sposób znaczną sumę rozdać biednym! 6 Powiedział to jednak nie z troski o biednych, ale dlatego, że był złodziejem. Jako skarbnik trzymał wspólną kasę i wykradał z niej pieniądze. 7 Daj jej spokój! – odrzekł Jezus. – Przygotowała to na dzień mojego pogrzebu. 8 Biedni zawsze będą wśród was, ale Mnie już wkrótce zabraknie. 9 Gdy mieszkańcy Jerozolimy dowiedzieli się, że Jezus jest w Betanii, przybyli tam. Chcieli się bowiem z Nim spotkać, ale także zobaczyć Łazarza, którego wzbudził z martwych. 10 Wówczas najwyżsi kapłani postanowili zabić również Łazarza, 11 bo z jego powodu wielu Żydów uwierzyło Jezusowi.

15 dzień – pytania

  1. Wartość perfum użytych do obmycia stóp Jezusa równała się wysokości rocznego zarobku przeciętnego robotnika. Pomyśl o czymś, co jest w twoim posiadaniu i czego wartość równa się twoim rocznym zarobkom. Jak trudno byłoby ci oddać tę rzecz w jednej chwili? Co jesteś gotowy poświęcić lub oddać Jezusowi, by okazać Mu całkowite poddanie i uwielbienie?
  2. Jednym z najpoważniejszych grzechów, które możemy zauważyć u przywódców religijnych i faryzeuszy, jest pycha. W Ew. Jana 11:45-53, nie chcieli oni uwierzyć w boską tożsamość Jezusa pomimo  tego, że przecież byli naocznymi świadkami Jego cudów i nauczania. Zatwardziali w swoich sercach, woleli Go odrzucić, niż przyznać się do błędu, więc planowali, jak Go zamordować. Pycha potrafi wkraść się w nasze życie, po cichutku się zadomowić i z czasem stać się korzeniem wielkiego grzechu. W jakich dziedzinach swojego życia zmagasz się z pychą? Wyznaj to dzisiaj Bogu i poproś Go, by pokorne serce było częścią każdej sfery twojego życia.

Zmartwychwstanie wtedy i teraz – 14 dzień

Photo by Dominik Scythe on Unsplash

 „– To Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem – oznajmił Jezus. – Kto wierzy Mi, choćby umarł, będzie żyć. A każdy, kto żyje i wierzy Mi, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?” Jana 11:25-26

Rozdział 11 Ewangelii Jana to zapis historii jednego z największych cudów i znaków Jezusa – wskrzeszenia Łazarza. Pośrodku tej historii Jezus prowadzi głęboką rozmowę o znaczeniu tego cudu, dotyczącą dwóch najważniejszych chrześcijańskich doktryn. Rozmawiając z Martą, siostrą Łazarza, Jezus mówi, “Twój brat zmartwychwstanie” (Ew. Jana 11:23). Marta odpowiada: “Tak, wiem o tym. Ożyje w dniu ostatecznego zmartwychwstania.” (Ew. Jana 11:24). Odpowiedź Marty jest tutaj zgodna z jednym z głównych przekonań wiary chrześcijańskiej. W dniach ostatecznych będzie miało miejsce zmartwychwstanie umarłych do życia. Jezus nauczał tego wcześniej podczas rozmowy o chlebie życia: “Wolą mojego Ojca jest to, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy Mu, miał życie wieczne i abym ożywił go w dniu ostatecznym” (Ew. Jana 6:40).

Ale Jezus chce upewnić się, że Marta rozumie, że zmartwychwstanie dokonuje się już w teraźniejszości.  W Ew. Jana 11:25-26 Jezus mówi, “Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem.  Kto wierzy Mi, choćby umarł, będzie żyć. A każdy, kto żyje i wierzy Mi, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?” Jezus tutaj przyznaje, że stwierdzenie Marty jest prawdą, ale dodaje też, że Ci, którzy uwierzą, mogą doświadczyć nowego życia tu i teraz.  Możemy przeżyć wewnętrzne, duchowe zmartwychwstanie i już dzisiaj czerpać korzyści płynące z Chrystusowej mocy zmartwychwstania.

Zmartwychwstanie Łazarza jest tego symbolem. Nowe życie to nie tylko coś, co jest zarezerwowane wyłącznie na dni ostateczne. To jest coś, czego możemy doświadczać w naszych sercach już teraz. Problemem jest to, że chociaż niektórzy z nas w to wierzą, to żyją tak, jakby nic się w ich życiu nie zmieniło, jakbyśmy wciąż żyli w naszych grzechach. Jezus zaprasza wszystkich, którzy w niego uwierzyli, aby żyli  życiem osób nowonarodzonych. On już teraz chce uwolnić w naszym życiu swoją moc zmartwychwstania. Inni jeszcze stoją przed decyzją wiary w Jezusa. Jeśli to dotyczy ciebie, to pytanie, które Jezusa zadał Marcie, jest również zaproszeniem dla ciebie. Co powstrzymuje ciebie od podjęcia decyzji? “Czy wierzysz?”

Ewangelia Jana 11

1 Pewnego dnia zachorował Łazarz, brat Marii i Marty z Betanii.

2 Maria była tą kobietą, która namaściła olejkiem stopy Pana i wytarła je swoimi włosami.

3 Siostry wysłały do Jezusa wiadomość: „Panie, Twój bliski przyjaciel zachorował”. 4 Gdy Jezus to usłyszał, powiedział:

Ta choroba nie zakończy się śmiercią, lecz przyniesie chwałę Bogu i Ja, Syn Człowieczy, również zostanę dzięki niej otoczony chwałą. 5 Jezus bardzo kochał całą trójkę: Martę, jej siostrę – Marię oraz Łazarza. 6 Jednak jeszcze dwa dni pozostał tam, gdzie zastała Go ta wiadomość. 7 Dopiero wtedy oznajmił uczniom:

Chodźmy jeszcze raz do Judei.

 8 – Nauczycielu! Przecież tamtejsi przywódcy chcieli Cię zabić, a Ty znowu tam idziesz? – zaprotestowali. 9 Czy dzień nie ma dwunastu godzin? – odpowiedział Jezus. – Kto chodzi w ciągu dnia, nie potknie się, bo jest jasno.10 Kto zaś chodzi nocą, potyka się, bo panuje ciemność.

11 Nasz przyjaciel Łazarz zasnął, musze więc pójść, aby go obudzić.  12 – Panie! Jeśli zasnął, to znaczy, że powraca do zdrowia – ucieszyli się uczniowie. 13Jezus jednak miał na myśli śmierć Łazarza. Oni natomiast myśleli, że mówi o zwykłym śnie.

14 Wyjaśnił im więc:

Łazarz umarł. 15 Ale ze względu na was cieszę się, że Mnie tam nie było. Chcę bowiem, abyście uwierzyli. Chodźmy do niego!

16 – Chodźmy więc! Najwyżej umrzemy razem z nim – odezwał się Tomasz, zwany Bliźniakiem.

17 Gdy Jezus dotarł na miejsce, Łazarz już od czterech dni spoczywał w grobie. 18 A Betania leżała blisko Jerozolimy, w odległości niecałych trzech kilometrów, 19 dlatego wielu ludzi z Jerozolimy przyszło do Marty i Marii, aby wyrazić im swoje współczucie po stracie brata.

20 Gdy Marta dowiedziała się, że nadchodzi Jezus, wybiegła Mu na spotkanie. Maria zaś została w domu. 21 Spotkawszy Jezusa, Marta powiedziała:

– Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł! 22 Ale jestem przekonana, że nawet teraz Bóg da Ci to, o co Go poprosisz.

23Twój brat zmartwychwstanie – powiedział Jezus.

24 – Tak, wiem o tym – odrzekła Marta. – Ożyje w dniu ostatecznego zmartwychwstania.

25To Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem – oznajmił Jezus. – Kto wierzy Mi, choćby umarł, będzie żyć.

26 A każdy, kto żyje i wierzy Mi, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?

27 – Tak, Panie – odrzekła Marta – wierzę, że jesteś Synem Boga, Mesjaszem, który miał przyjść na świat.

28 Po tych słowach odeszła. Zawołała siostrę, Marię, i na osobności powiedziała jej:

– Nauczyciel już przyszedł i chce się z tobą zobaczyć.

29 Maria natychmiast wstała i pobiegła do Niego. 30 Jezus nie wszedł jeszcze do wsi, ale czekał tam, gdzie Go spotkała Marta.

31 Przybysze z Jerozolimy, którzy byli z Marią w domu i pocieszali ją, zauważyli, że w pośpiechu wstała i wyszła. Pomyśleli więc, że idzie wypłakać się przy grobie Łazarza, dlatego poszli za nią. 32 Gdy Maria doszła do Jezusa i zobaczyła Go, upadła Mu do nóg i powiedziała:

– Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. 33 Jezus zobaczył, jak Maria płacze, a wraz z nią ci, którzy za nią przyszli. Wtedy głęboko się wzruszył i zasmucił.

34Gdzie go pochowaliście? – zapytał.

– Panie, chodź i zobacz – odpowiedzieli.

35 Wtedy Jezus zapłakał.

36 – Musiał być mu bardzo bliski! – zauważyli przybysze z Jerozolimy.

37 – Przecież przywrócił wzrok niewidomemu! Nie mógł więc sprawić, żeby Łazarz nie umarł? – mówili z wyrzutem niektórzy.

38 Poruszony do głębi, Jezus dotarł do grobowca. Była to grota, a jej wejście zamykał głaz.

39 Odsuńcie głaz! – polecił Jezus.

– Panie, ciało już cuchnie! Leży tam już bowiem od czterech dni – zawołała Marta, siostra zmarłego.

40Przecież powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz Bożą chwałę – odpowiedział Jezus.

41Odsunięto więc głaz. A Jezus podniósł oczy ku górze i rzekł:

Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. 42 Ja wiem, że zawsze Mnie wysłuchujesz, ale mówię to ze względu na tych ludzi, aby uwierzyli, że to Ty Mnie posłałeś. 43 Potem zawołał donośnym głosem:

Łazarzu! Wyjdź!

44 Wtedy zmarły wyszedł z grobu. Jego stopy i ręce były jeszcze powiązane płóciennymi opaskami, a twarz owinięta chustą. – Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić – rzekł Jezus.

14 dzień – pytania 

  1. Na podstawie Jana 11:5-7, możemy wywnioskować, że Jezus kochał rodzinę Łazarza i często z nimi przebywał. Byli Jego bliskimi przyjaciółmi i bardzo się o nich troszczył, a jednak, gdy otrzymał wiadomość od Mari i Marty, nie przyszedł do nich natychmiast. Jego opóźnione przybycie miało określony cel. To ważna wskazówka dla nas, że choć często tego nie rozumiemy, to Bóg działa o własnym czasie i miejscu. Czy pamiętasz, kiedy Bóg nie odpowiedział na twoje modlitwy w momencie, kiedy ty tego oczekiwałeś? Jakie wnioski możesz teraz wyciągnąć z tego, jak Bóg rozwiązał tą sytuację?
  1. W Ew. Jana 11:35 jest napisane: “Wtedy Jezus zapłakał.” Jest to najkrótszy werset w Biblii, ale też bardzo wymowny. Przypomina nam, że Jezus był w pełni człowiekiem, z głębokimi emocjami. Dlatego też potrafi zrozumieć nasze emocje. Często wydaje nam się, że zbliżając się do Boga, musimy być wytworni i przykładni, bez zbędnych emocji. Ale Bóg nie chce, abyśmy cokolwiek ukrywali przed Nim. Jakie emocje odczuwasz dzisiaj? Powiedz o nich Bogu i przedstaw Mu swoje potrzeby. Pamiętaj, że On doskonale ciebie rozumie.

Oto jestem gotowa służyć Panu

sweta-meininger-173174-unsplash

Ewangelia Łukasza 1:34-38

 Maria zapytała anioła: Jak to się stanie, skoro nie współżyłam jeszcze z mężem? Anioł jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na ciebie i moc Najwyższego okryje cię swym cieniem. Dlatego też Święte Dziecko, które się urodzi, będzie nazwane Synem Boga. Również twoja krewna Elżbieta poczęła syna i to w podeszłym wieku; ta, którą uważano za niepłodną, jest już w szóstym miesiącu, gdyż żadne słowo Boga nie pozostanie niespełnione. Maria odpowiedziała: Oto jestem — gotowa służyć Panu, niech mi się stanie według twego słowa. I anioł odszedł od niej.

Rozważania

Jak Zachariasz, Maria zdaje się niedowierzać słowom anioła Gabriela. Gabriel wiedział, że serce Marii jest szczere i otwarte, więc cierpliwie wyjaśnił jej nadchodzące wydarzenia. Czytając słowa wypowiedziane przez Marię, możemy dostrzec, co było w jej sercu: „Oto jestem — gotowa służyć Panu, niech mi się stanie według twego słowa”. Możemy sobie wyobrazić, jak Maria wyciąga swoje ręce, pada na kolana i godzi się na Boże działanie w niej i poprzez nią.

  • Czytając w Słowie Bożym zawarte w nim prawdy, które z nich jest ci trudno zaakceptować?
  • Jak myślisz, jaką pracę Bóg chce wykonać w tobie i poprzez ciebie? Czy opierasz się temu i dlaczego? W jakich aspektach swojego życia, jak Maria, padłeś na kolana, wyciągnąłeś swoje ręce i przyjąłeś to, do czego zaprasza cię Bóg?

Refleksja:

„Dziękuję Ojcze, że do wypełnienia swojej woli w tym świecie używasz zwykłych ludzi. Pragnę być tą osobą, poprzez którą działasz. Używaj mnie Panie, jak tylko uważasz to za stosowne. Wyciągam swoje ręce i otwieram serce na Ciebie, padam na kolana, poddając się Twojej woli, mówiąc „tak” na wszystko, co chcesz czynić ze mną. Niech się wypełnia Twoja wola. Amen.”

Dokument do pobrania – Oto jestem gotowa służyć Panu