Symboliczny posiłek – 17 dzień – Podróż przez Ewangelię Marka

Dzisiejszy fragment opisuje dwa ostatnie posiłki Jezusa, które w symboliczny sposób przedstawiają to, co się stanie zaraz z Jezusem. Podczas pierwszego z posiłków, Pan Jezus został namaszczony perfumami, co wskazywało na Jego śmierć i ukoronowanie. Podczas drugiego posiłku, powszechnie znanego jako Ostatnia Wieczerza, symbolizm jest jeszcze głębszy. Podczas tego posiłku, Pan Jezus objawia nie tylko, że wkrótce umrze, ale również, dlaczego tak się stanie i jakie to ma znaczenie.

Mówi o tym wiele wersetów Starego Testamentu. Ostatnia wieczerza przypadała na wieczerzę Paschalną (Ew.Marka 14:16-17; Ks. Wyjścia 12). Pascha była dorocznym świętem, upamiętniającym wyzwolenie narodu izraelskiego z egipskiej niewoli. Wierni żydzi obchodzili ten dzień spożywając uroczysty  obiad. Każdy element tego posiłku miał symboliczne znaczenie, obrazujące jakiś kluczowy punkt wyjścia z Egiptu pod osłoną Bożej mocy. Jezus właśnie brał udział w takim posiłku, ale zmienił znaczenie niektórych elementów, ponieważ chciał, by uczniowie pojęli znaczenie Jego śmierci, dzięki której nowe wyzwolenie nastąpi. Grzech jest naszym „Egiptem”, miejscem niewoli, ale krew Jezusa zapewnia nam wyzwolenie.

W Ew. Marka 14:24 Jezus mówi: „To jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa”. Zwrot ”krew przymierza” odnosi się do przymierza, jakie Bóg zawarł z Izraelem przy wyjściu z Egiptu (Ks. Wyjścia 24), a które było potwierdzone krwią baranka ofiarnego. Jezus zaznacza, że teraz jest czas Nowego Przymierza zawartego z Jego ludem, tyle, że teraz to Jego krew będzie wylana. Zwrot „wylana za wielu” jest nawiązaniem do Księgi Izajasza 53:10-12. Prorok Izajasz napisał, że cierpiący sługa, ponosząc ciężar grzechu, zaspokoi wielu. Jezus zapowiada, że to On jest tym cierpiącym sługą.

Razem wzięte, te symbole pomagają nam zrozumieć powód, dla którego Jezus musiał umrzeć. Jezus wyzwolił nas, abyśmy mogli żyć razem z Nim w Jego Królestwie, jako uczestnicy Nowego Przymierza. Poprzez swoją dobrowolną ofiarę, poniósł na sobie ciężar naszych grzechów.

Rozważania 17 dnia

  1. W Ew. Marka 14:9, Jezus obiecuje, że akt poświęcenia ze strony kobiety tam obecnej, będzie opowiadany wszędzie, „Gdziekolwiek na całym świecie będzie zwiastowana ewangelia, będą opowiadać na jej pamiątkę i o tym, co ona uczyniła”.  Obietnica ta została wypełniona poprzez zawarcie tej historii w księdze Marka. Jak ci się wydaje, dlaczego Pan Jezus uważał, że jej historia powinna być częścią Dobrej Nowiny? W jaki sposób słowa Pana Jezusa powinny mieć wpływ na to, jak głosimy drugim Ewangelię?
  2. Ew. Marka 14:3-5 sugeruje, że wartość perfum „wylanych” na stopy Jezusa przez tę kobietę była większa niż całoroczny zarobek. Jej zachowanie może wydawać się zbyt pokazowe, ale kiedy porównamy to z Ew. Marka 14:24, kiedy Jezus mówi, że Jego krew będzie wylana za wielu, zachowanie tej kobiety zaczyna nabierać odpowiedniej wagi. On za nas dał to, co najcenniejsze, więc my też powinniśmy dawać Mu to, co mamy najlepszego.  W świetle tego, co Jezus uczynił dla ciebie, w jaki sposób ty sam poświęcasz się dla Niego? Czy przynosisz Mu to, co masz najlepszego?

EWANGELIA MARKA 14:1–31

Za dwa dni była Pascha i Święto Przaśników. Arcykapłani i uczeni w Piśmie szukali sposobu, jak by Jezusa podstępnie ująć i zabić. Lecz mówili: «Tylko nie w czasie święta, by nie było wzburzenia między ludem».

3 A gdy Jezus był w Betanii, w domu Szymona Trędowatego, i siedział za stołem, przyszła kobieta z alabastrowym flakonikiem prawdziwego olejku nardowego, bardzo drogiego. Rozbiła flakonik i wylała Mu olejek na głowę. A niektórzy oburzyli się, mówiąc między sobą: «Po co to marnowanie olejku? Wszak można było olejek ten sprzedać drożej niż za trzysta denarów i rozdać ubogim». I przeciw niej szemrali. Lecz Jezus rzekł: «Zostawcie ją; czemu sprawiacie jej przykrość? Dobry uczynek spełniła względem Mnie. Bo ubogich zawsze macie u siebie i kiedy zechcecie, możecie im dobrze czynić; lecz Mnie nie zawsze macie. Ona uczyniła, co mogła; już naprzód namaściła moje ciało na pogrzeb. Zaprawdę, powiadam wam: Gdziekolwiek po całym świecie głosić będą tę Ewangelię, będą również opowiadać na jej pamiątkę to, co uczyniła». 10 Wtedy Judasz Iskariota, jeden z Dwunastu, poszedł do arcykapłanów, aby im Go wydać. 11 Gdy to usłyszeli, ucieszyli się i przyrzekli dać mu pieniądze. Odtąd szukał dogodnej sposobności, jak by Go wydać.

12 W pierwszy dzień Przaśników, kiedy ofiarowywano Paschę, zapytali Jezusa Jego uczniowie: «Gdzie chcesz, abyśmy poszli poczynić przygotowania, żebyś mógł spożyć Paschę?» 13 I posłał dwóch spośród swoich uczniów z tym poleceniem: «Idźcie do miasta, a spotka was człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim 14 i tam, gdzie wejdzie, powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta: gdzie jest dla Mnie izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami? 15 On wskaże wam na górze salę dużą, usłaną i gotową. Tam przygotujecie dla nas». 16 Uczniowie wybrali się i przyszli do miasta, gdzie znaleźli, tak jak im powiedział, i przygotowali Paschę.

17 Z nastaniem wieczoru przyszedł tam razem z Dwunastoma. 18 A gdy zajęli miejsca i jedli, Jezus rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie zdradzi, ten, który je ze Mną». 19 Zaczęli się smucić i pytać jeden po drugim: «Czyżbym ja?» 20 On im rzekł: «Jeden z Dwunastu, ten, który ze Mną rękę zanurza w misie. 21 Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził». 22 A gdy jedli, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał i dał im mówiąc: «Bierzcie, to jest Ciało moje». 23 Potem wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie dał im, i pili z niego wszyscy. 24 I rzekł do nich: «To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana. 25 Zaprawdę, powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę nowy w królestwie Bożym». 26 Po odśpiewaniu hymnu wyszli w stronę Góry Oliwnej. 27 Wtedy Jezus im rzekł: «Wszyscy zwątpicie we Mnie. Jest bowiem napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce. 28 Lecz gdy powstanę, uprzedzę was do Galilei». 29 Na to rzekł Mu Piotr: «Choćby wszyscy zwątpili, ale nie ja!» 30 Odpowiedział mu Jezus: «Zaprawdę, powiadam ci: dzisiaj, tej nocy, zanim kogut dwa razy zapieje, ty trzy razy się Mnie wyprzesz». 31 Lecz on tym bardziej zapewniał: «Choćby mi przyszło umrzeć z Tobą, nie wyprę się Ciebie». I wszyscy tak samo mówili.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s