Oddaj Bogu to, co do Niego należy – 15 dzień – Podróż przez Ewangelię Marka

Wczoraj czytaliśmy, jak Jezus wzburzył religijnych liderów Jerozolimy, wytykając im korupcję i nie przywitanie Go, jako Syna Bożego. Dzisiaj czytać będziemy, jak  ich przedstawiciele konfrontują Jezusa pytaniami, które mają na celu Go usidlić.

Pierwsze dotyczy podatków dla Rzymu: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś szczery i na nikim ci nie zależy; nie oglądasz się bowiem na żadnego człowieka, ale po prawdzie nauczasz drogi Bożej; czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie? Mamy płacić czy nie płacić?” . Jeden z liderów rebelianckiego ugrupowania porównał płacenie podatków cesarzowi do niewolnictwa. Sprawa podatków była bardzo drażliwa; „tak” –  ukazałoby Jezusa, jako poplecznika Rzymu; „nie” – uczyniłoby z Niego rebelianta i dałoby Rzymowi podstawy do uwięzienia i egzekucji.

Jezus odpowiada pytaniem na pytanie: „Czemuż mnie kusicie? Przynieście mi denar, abym go obejrzał. Tedy mu przynieśli. A On rzekł do nich: Czyj to wizerunek i napis? A oni mu odpowiedzieli: Cesarski” (Ew.Marka 12:15-16). Denarami płaciło się rzymskie podatki; widniał na nich wizerunek cesarza Tyberiusza i napis: Cesarz Tyberiusz, syn niebiańskiego Augustusa”.  Jezus powiedział: „Oddawajcie, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu” (Ew.Marka 12:17).

Odpowiedź Pana Jezusa jest genialna dla paru powodów. Po pierwsze nie dało się jej zaliczyć ani do „tak”, ani do „nie”. Przyzna, że cesarz powinien dostać z powrotem, co jego, a jednocześnie nie zaprzeczył przekonaniom żydowskich nacjonalistów, że wszystko należy do Boga (Psalm 24:1). Niejednoznaczność odpowiedzi pozwoliła Jezusowi uniknąć pułapki.

Po drugie, przyciągając wszystkich uwagę do monety, Jezus przekazał ważną lekcję: jeśli moneta powinna być zwrócona temu, kogo podobiznę nosi, to i nasze życie powinno być oddane Bogu, na którego podobieństwo jesteśmy stworzeni, (Ks. Rodzaju 1:26-28). Do tego nawołuje Jezus w całej Ewangelii Marka.

Nawołuje do tego swoich uczniów, Bartymeusza, bogacza i każdego z nas. Powołując do naśladowania Go, Jezus nawołuje do zaparcia się samych siebie i poddania Jemu wszystkiego: naszych myśli, działań, tego, co posiadamy i naszych celów życiowych (Ew.Marks 8:34). Jezus dał nam przywilej noszenia Jego wizerunku, przez całe nasze życie.

Rozważania 15 dnia

  1. W Ew. Marka 12:29-30, Jezus potwierdza, że najważniejszym przykazaniem jest miłowanie Boga całym swoim sercem, z całej duszy, myśli i mocy. To przykazanie po raz pierwszy było dane w formie Dekalogu w 5 Księdze Mojżeszowej 6:4-6, gdzie widzimy, że miłość oparta jest raczej na lojalności niż emocjach. Bóg chce, abyśmy całym swoim jestestwem okazywali Mu naszą miłość. Jak możesz Mu okazać Mu swoje oddanie sercem, duszą, umysłem i mocą?
  2. W Ew. Marka 12:31, Jezus potwierdza drugie największe przykazanie, by „miłować bliźniego swego, jak siebie samego”. Czy ostatnio zdarzyło ci się nie dopełnić tego przykazania?

EWANGELIA MARKA 12:13–44

13. I posłali do niego niektórych z faryzeuszów i Herodianów, aby go pochwycić w
mowie. 14. Przyszli więc i rzekli do niego: Nauczycielu, wiemy, że jesteś szczery i na nikim ci nie zależy; nie oglądasz się bowiem na żadnego człowieka, ale po prawdzie nauczasz drogi Bożej; czy wolno płacić podatek cesarzowi, czy nie? Mamy płacić czy
nie płacić? 15. A On przejrzawszy obłudę ich, rzekł do nich: Czemuż mnie kusicie? Przynieście mi denar, abym go obejrzał. 16. Tedy mu przynieśli. A On rzekł do
nich: Czyj to wizerunek i napis? A oni mu odpowiedzieli: Cesarski. 17. Wtedy Jezus powiedział im: Oddawajcie, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. I podziwiali go, 18. i przyszli do niego saduceusze, którzy mówią, że nie ma zmartwychwstania, i pytali go, mówiąc: 19. Nauczycielu! Mojżesz napisał nam: Jeśliby czyjś brat umarł i pozostawił żonę, a nie pozostawił dziecka, wówczas brat jego
winien pojąć ją za żonę i wzbudzić potomstwo bratu swemu.
20. Otóż, było siedmiu braci, pierwszy pojął żonę, a umierając nie pozostawił potomstwa.
21. Wtedy pojął ją drugi, ale i on umarł nie pozostawiwszy potomstwa. Tak samo i
trzeci. 22. I tak pojęło ją siedmiu braci, i nie pozostawili potomstwa. W końcu, po wszystkich, zmarła także i ta niewiasta. 23. Przy zmartwychwstaniu, gdy powstaną z umarłych, którego z nich żoną będzie? Bo tych siedmiu miało ją za żonę.
24. Odpowiedział im Jezus: Czy nie dlatego błądzicie, że nie znacie Pism ani mocy
Bożej? 25. Albowiem gdy powstaną z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić, lecz będą jako aniołowie w niebie. 26. A co do umarłych, że zostaną wskrzeszeni, czy nie czytaliście w księdze Mojżesza, jak to Bóg rzekł przy krzaku do niego: Jam jest Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba? 27. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Jesteście w wielkim błędzie.
28. I przystąpił jeden z uczonych w Piśmie, który słyszał, jak oni rozprawiali, a
wiedząc, że dobrze im odpowiedział, zapytał go: Które przykazanie jest pierwsze ze
wszystkich? 29. Jezus odpowiedział: Pierwsze przykazanie jest to: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. 30. Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej. 31. A drugie jest to: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego. Innego przykazania, większego ponad te, nie masz. 32. I rzekł do niego uczony w Piśmie: Dobrze, Nauczycielu! Prawdę powiedziałeś, że Bóg jest jeden i że nie masz innego oprócz niego; 33. i że jego miłować z całego serca i z całej myśli, i z całej siły, a bliźniego miłować jak siebie samego, to znaczy więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary. 34. A Jezus, widząc, że on rozsądnie odpowiedział, rzekł mu: Niedaleki jesteś od Królestwa Bożego. I nikt nie śmiał go już
więcej pytać. 35. A Jezus, nauczając w świątyni, odezwał się i rzekł: Jakże to uczeni w Piśmie mogą mówić, że Chrystus jest synem Dawida? 36. Wszak sam Dawid powiedział w Duchu Świętym: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem stóp twoich? 37. Sam Dawid nazywa go Panem, skądże
więc jest synem jego? A wielkie mnóstwo ludu chętnie go słuchało. 38. I mówił w nauczaniu swoim: Wystrzegajcie się uczonych w Piśmie, którzy chętnie chodzą w długich szatach i lubią pozdrowienia na rynkach 39. i pierwsze krzesła w synagogach, i
pierwsze miejsca na ucztach; 40. którzy pożerają domy wdów i dla pozoru długo się modlą; tych spotka szczególnie surowy wyrok. 41. A usiadłszy naprzeciwko skarbnicy,
przypatrywał się, jak lud wrzucał pieniądze do skarbnicy i jak wielu bogaczy dużo
wrzucało. 42. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety, to jest tyle, co jeden grosz. 43. I przywoławszy uczniów swoich, rzekł im: Zaprawdę powiadam wam, ta uboga wdowa wrzuciła więcej do skarbnicy niż wszyscy, którzy wrzucali.
44. Bo wszyscy wrzucali z tego, co im zbywało, ale ta ze swego ubóstwa wrzuciła
wszystko, co miała, całe swoje utrzymanie. 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s