Dzieło nowego stworzenia – 24 dzień

 

„Po tych słowach tchnął na nich i rzekł: – Weźcie Ducha Świętego!” Jana 20:22

Na samym początku księgi Jana dowiedzieliśmy się, że Jezus brał udział w stworzeniu świata, i że Bóg Stwórca i On są jedno. W Jana 1:1-3 jest napisane: „Na początku było Słowo. Było ono u Boga i było Bogiem.  Od samego początku było razem z Bogiem. Ono powołało wszystko do istnienia. I nic, co zostało stworzone, nie zaistniało bez Niego”. Te słowa, które są echem słów z pierwszego rozdziału Księgi rodzaju, przygotowały nas do zrozumienia  życia i posługi Jezusa, zwłaszcza Jego ukrzyżowania i Zmartwychwstania, będących początkiem nowego aktu stworzenia

Teraz, w końcowych rozdziałach Ewangelii Jana, opowiadających o ukrzyżowaniu i Zmartwychwstaniu Jezusa, ponownie przewija się motyw Stworzenia. Ostatnie słowa Jezusa na krzyżu: „wykonało się”, przywodzą na myśl słowa z Ks. Rodzaju, jak Bóg zakończył stworzenie świata (Ew. Jana 19:30; Ks. Rodzaju 2:2). Złożenie Jezusa w dzień szabatu do grobu na spoczynek, przywodzi na myśl porównanie z siódmym dniem Stworzenia świata, kiedy Bóg odpoczął od swojej pracy (Jana 19:31, 19:42; Ks. Rodzaju 2:2).  Zmartwychwstanie, które nastąpiło w „pierwszym dniu tygodnia” przypomina nam o pierwszym dniu, kiedy to Bóg przystąpił do dzieła stworzenia (Ew. Jana 20:1, Ks. Rodzaju 1:5). Wreszcie, opis Jezusa, kiedy tchnął na swoich uczniów tak, aby mogli przyjąć Ducha dającego życie, nawiązuje do momentu, kiedy Bóg tchnął oddech życia w Adama, aby mógł stać się duszą żyjącą(Ew. Jana 20:22; Ks. Rodzaju 2:7).

Wszystkie te odniesienia pomagają nam zrozumieć, że poprzez Jego ukrzyżowanie i Zmartwychwstanie Jezus rozpoczął nowy akt stworzenia. Zaczął wnosić światło i życie w nasz mroczny i umierający świat. Jednego dnia, ten nowy akt stworzenia będzie ukończony, gdy Eden zostanie przywrócony, a niebo i Ziemia są odnowione (Ks. Objawienia 21-22). Do tego czasu, podobnie jak uczniowie Jezusa, jesteśmy zaproszeni do wzięcia udziału w procesie tworzenia, najpierw poprzez przyjęcie Ducha dającego życie, a następnie poprzez dzielenie się ze światem orędziem nowego życia. 

Ewangelia Jana 19:38 – 20:31

38 Po tym wszystkim niejaki Józef z Arymatei poprosił Piłata o zgodę na zabranie ciała Jezusa. Józef był Jego uczniem, jednak ukrywał się przed przywódcami, ponieważ się ich bał. 39 Przybył tam również Nikodem – ten, który kiedyś odwiedził Jezusa nocą i przyniósł z sobą około trzydziestu kilogramów mieszaniny mirry i aloesu.

40 Zabrali więc ciało Jezusa i – zgodnie z żydowskim zwyczajem pogrzebowym – obwiązali je lnianymi płótnami oraz obsypali balsamem. 41 Niedaleko miejsca ukrzyżowania, w ogrodzie, znajdował się nowy, nieużywany dotąd grobowiec. 42 Złożyli w nim więc ciało Jezusa, bo spieszyli się, aby zdążyć przed nastaniem szabatu.

Rozdział 20

1 W niedzielę, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, przyszła do grobu Maria z Magdali. Zobaczyła, że głaz zamykający wejście jest odsunięty. 2 Pobiegła więc do Szymona Piotra i do ucznia, który był najbliższym przyjacielem Jezusa, ze słowami:

– Ktoś zabrał z grobu Pana i nie wiem, gdzie Go położono!

3 Piotr wraz z tym uczniem szybko wybrali się do grobu. 4 Biegli razem, ale tamten wyprzedził Piotra i pierwszy dobiegł na miejsce. 5 Zajrzał i zobaczył leżące płótna, ale nie wszedł do środka. 6 Po chwili nadbiegł Szymon Piotr. Wszedł do grobowca i zaczął oglądać płótna, 7 oraz chustę okrywającą głowę Jezusa, która leżała zwinięta nie z płótnami, ale osobno. 8 Potem również uczeń, który pierwszy dobiegł na miejsce, wszedł do środka. Zobaczył pusty grób i uwierzył. 9 Do tej pory nie rozumieli bowiem słów Pisma, mówiących, że Jezus ma zmartwychwstać. 10 Po tym wszystkim uczniowie wrócili do domu. Jezus ukazuje się Marii z Magdali 11 Maria z Magdali stała natomiast przed wejściem do grobu i płakała. Po chwili, gdy zajrzała do środka, 12 zobaczyła dwóch aniołów w białych szatach. Jeden siedział w miejscu, w którym leżała głowa Jezusa, drugi – w miejscu, w którym były Jego stopy. 13 – Dlaczego płaczesz? – zapytali ją aniołowie.  – Ktoś zabrał mojego Pana i nie wiem, gdzie Go położył – odpowiedziała. 14 Następnie odwróciła się i zobaczyła stojącego Jezusa, ale Go nie poznała.

15 – Dlaczego płaczesz? Kogo szukasz? – zapytał Jezus.

 – Panie, jeśli to ty Go wyniosłeś, powiedz, gdzie Go położyłeś, a ja Go stamtąd wezmę – powiedziała Maria, myśląc, że to ogrodnik.

16 – Mario! – rzekł Jezus. – Rabbuni! (to znaczy: „Nauczycielu!”) – powiedziała Maria.

17 – Nie zatrzymuj Mnie – rzekł Jezus. – Jeszcze nie wstąpiłem do Ojca. Idź natomiast do moich braci i powiedz im: Idę do mojego Ojca i do waszego Ojca, do mojego Boga i do waszego Boga. 18 Wtedy Maria udała się do uczniów i oznajmiła:

– Widziałam Pana! – i powtórzyła im, co jej powiedział. Jezus ukazuje się uczniom 19 Jeszcze tego samego dnia, wieczorem, uczniowie zebrali się w jednym miejscu. Bali się przywódców, więc spotkali się za zamkniętymi drzwiami. Nagle do pomieszczenia, w którym byli, wszedł Jezus – stanął pośrodku nich i powiedział:

– Pokój wam!

20 I pokazał im przebite ręce oraz bok. Na widok żywego Pana ogarnęła ich radość. 21 On zaś powtórzył: – Pokój wam! Jak Ojciec posłał Mnie, tak i Ja posyłam was.

22 Po tych słowach tchnął na nich i rzekł:

– Weźcie Ducha Świętego! 23Ci, których uwolnicie od grzechów, będą od nich wolni, ci zaś, których nie uwolnicie, pozostaną w grzechach.

24 Nie było wtedy wśród nich jednego ucznia – Tomasza, zwanego Bliźniakiem. 25 Pozostali powiedzieli mu więc:

– Słuchaj! Widzieliśmy Pana!

 – Co takiego?! – zawołał Tomasz. – Jeżeli nie zobaczę na Jego rękach śladów po gwoździach i nie włożę w nie palca, nie uwierzę! Jeśli nie włożę ręki w Jego przebity bok – nie uwierzę! 26 Minęło osiem dni i uczniowie znowu zebrali się w jednym miejscu. Tym razem Tomasz był z nimi. Podobnie jak poprzednio, Jezus wszedł pomimo zamkniętych drzwi, stanął pośrodku i powiedział:

– Pokój wam!  

27 Następnie rzekł do Tomasza: – Włóż palec w moje ręce. Włóż rękę w mój bok. I nie bądź już niedowiarkiem, ale uwierz!

28 – Jesteś moim Panem i Bogiem! – zawołał Tomasz.

29 – Uwierzyłeś, bo Mnie zobaczyłeś? – odparł Jezus. – Szczęśliwi są jednak ci, którzy uwierzyli, chociaż Mnie nie widzieli! 30 Jezus uczynił na oczach uczniów o wiele więcej cudów niż to opisano w tej księdze. 31 Te jednak, które się w niej znalazły, zostały zapisane po to, abyście uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Boga, i abyście wierząc Mu otrzymali życie wieczne.

24 dzień – Pytania 

  1. W naszym chrześcijańskim życiu często zastanawiamy się nad ukrzyżowaniem i ofiarną śmiercią Jezusa za nas. Ale kulminacyjnym punktem naszej wiary nie jest Jego śmierć – jest Jego Zmartwychwstanie! Jako wyznawcy Chrystusa, ważnym jest, abyśmy zrozumieli, że Zmartwychwstanie jest fundamentalną częścią Ewangelii. Spróbuj opisać własnymi słowami, dlaczego Zmartwychwstanie Jezusa jest najważniejsze?
  1. Jana 20:24-29 opowiada historię „niedowierzającego” Tomasza. Pomimo swojego sceptycyzmu, Tomasz był lojalny wobec uczniów i Jezusa. Sam Jezus nie robił Tomaszowi wymówek za jego niedowiarstwo. Niektórzy muszą przejść przez etap powątpiewania, zanim  uwierzą. Powątpiewanie jest dobrą rzeczą, jeśli tylko pobudza do zadawania pytań, które prowadzą do szukania odpowiedzi, a odpowiedzi pomagają nam uwierzyć. To kiedy niedowiarstwo przeradza się w ślepy upór, a ten przeradza się w pychę, wtedy powątpiewanie może przynieść szkodę naszej wierze. Pomyśl, co możesz zrobić, kiedy w swojej podróży wiary napotkasz na wątpliwości? Czego możemy się nauczyć z tego, jak Jezus podchodził do osób, które miały wątpliwości wiary?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s