W podróży…. Dzień 21

1507868848956

Dzieje Apostolskie 1:1 – 2:13
Rozdział 1
Wstęp
1Teofilu, mój pierwszy traktat dotyczył wszystkiego, co Jezus czynił i czego nauczał, od rozpoczęcia swej działalności aż do dnia, kiedy to za sprawą Ducha Świętego wydał polecenia wybranym przez siebie apostołom, a następnie został zabrany w górę. Im też, po swojej męce, przedstawił się jako żywy. Dał na to wiele przekonywających dowodów.

Ukazywał się im bowiem przez czterdzieści dni i mówił o Królestwie Bożym.
W czasie jednego z takich wspólnych spotkań zarządził: Nie oddalajcie się z Jerozolimy, ale oczekujcie obietnicy Ojca, o której słyszeliście ode Mnie. Mówiłem, że Jan wprawdzie chrzcił w wodzie, wy jednak po niedługim czasie zostaniecie ochrzczeni w Duchu Świętym. 

Wniebowstąpienie Jezusa
Kiedy ich więc zgromadził, zapytali Go: Panie, czy w tym okresie przywrócisz Izraelowi królestwo do jego dawnej świetności?
W odpowiedzi usłyszeli: Nie do was należy poznanie okresów i dat, które sam Ojciec ustalił z racji swojej władzy. Otrzymacie moc Ducha Świętego, kiedy na was zstąpi, i będziecie Mi świadkami tu, w Jerozolimie, w całej Judei, Samarii — i aż po najdalsze krańce ziemi.
Po tych słowach, a widzieli to na własne oczy, został uniesiony w górę i obłok zabrał Go sprzed ich oczu. 10 A gdy tak patrzyli, jak On wstępuje do nieba, stanęli przy nich dwaj mężczyźni ubrani w białe szaty. 11 Galilejczycy — zapytali — dlaczego tak stoicie i patrzycie w niebo? Ten Jezus, który został zabrany od was w górę, do nieba, przyjdzie w taki sam sposób, w jaki widzieliście, że odszedł. 

Powrót do Jerozolimy
12 Po tym wszystkim zeszli z góry zwanej Oliwną, leżącej w pobliżu Jerozolimy, w odległości drogi szabatniej, i wrócili do miasta. 13 Tam udali się do sali na piętrze, w której zatrzymali się: Piotr, Jan, Jakub, Andrzej, Filip, Tomasz, Bartłomiej, Mateusz, Jakub, syn Halfeusza, Szymon Zelota i Juda, syn Jakuba. 14 Ci wszyscy trwali jednomyślnie w modlitwie wraz z kobietami oraz Marią, matką Jezusa, i Jego braćmi.
15 W tych dniach Piotr wystąpił wśród braci — a było tam zgromadzonych około stu dwudziestu osób — i powiedział: 16 Drodzy bracia! Musiały się spełnić słowa Pisma, w których Duch Święty ustami Dawida zapowiedział, że pojawi się ktoś taki, jak Judasz, i stanie się przewodnikiem tych, którzy schwytali Jezusa. 17 Bo rzeczywiście ten człowiek zaliczał się do nas i miał udział w posłudze podobnej do naszej.
18 On to za zapłatę uzyskaną z niesprawiedliwości nabył pole, a kiedy upadł na twarz, pękł mu brzuch i wypłynęły wszystkie jego wnętrzności. 19 Dowiedzieli się o tym wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, tak że nazwano to pole w ich własnym języku Hakeldamah, to jest: Pole Krwi.
20 W Księdze Psalmów czytamy bowiem: Niech jego siedziba stanie się pusta i niech nie będzie nikogo, kto by w niej zamieszkał. Oraz: A jego urząd niech weźmie ktoś inny!
21 Należałoby więc spośród mężczyzn, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, gdy przebywał z nami Pan Jezus, 22 począwszy od chrztu Jana, aż do dnia, w którym został zabrany od nas w górę, wybrać jednego, który byłby wraz z nami świadkiem Jego zmartwychwstania.
23 Wówczas wskazali dwóch: Józefa, zwanego Barsabbasem lub Justusem, oraz Macieja. 24 Następnie wznieśli modlitwę: Ty, Panie, znasz serca wszystkich. Wskaż, którego z tych dwóch wybrałeś, 25 aby zastąpił Judasza w tej posłudze i apostolstwie, od którego on się odwrócił i odszedł na własne miejsce. 26 Potem podali im losy i los padł na Macieja. Dołączono go zatem do grona jedenastu apostołów. 

Rozdział 19
Zstąpienie Ducha Świętego
A gdy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, byli wszyscy razem zgromadzeni w jednym miejscu. Nagle od strony nieba dał się słyszeć szum. Był jak uderzenie potężnego wiatru. Wypełnił cały dom, w którym się zebrali. Wówczas zobaczyli jakby języki ognia. Rozdzieliły się one i spoczęły na każdym z nich. Wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić innymi językami, stosownie do tego, jak Duch im to umożliwiał.
W Jerozolimie natomiast byli obecni religijni Żydzi, którzy przybyli z ziem zamieszkanych przez wszystkie narody pod niebem. Odgłos uderzenia wiatru przyciągnął cały tłum takich ludzi. Każdy, kto przybył, był zdziwiony, że słyszy ich mówiących w jego własnym języku.
Czy ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami? — pytali zaskoczeni i zdumieni. — Więc jak to się dzieje, że każdy z nas słyszy swój własny dialekt, w którym się urodził? My Partowie, Medowie, Elamici, mieszkańcy Mezopotamii, Judei, Kapadocji, Pontu, Azji, 10 Frygii, Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą koło Cyreny, przybysze z Rzymu — 11 zarówno Żydzi, jak i prozelici — Kreteńczycy oraz Arabowie — słyszymy ich, jak w naszych językach mówią o wielkich dziełach Boga. 12 Wszyscy zatem, zaskoczeni i oniemiali, mówili jeden do drugiego: Co to wszystko znaczy?
13 Ale byli i tacy, którzy drwili: Ci ludzie upili się młodym winem

Pomnożenie mocy 

Otrzymacie moc Ducha Świętego, kiedy na was zstąpi, i będziecie Mi świadkami tu, w Jerozolimie, w całej Judei, Samarii — i aż po najdalsze krańce ziemi.”
Dzieje Apostolskie 1:8 

W pierwszym rozdziale Dziejów Apostolskich czytamy, jak tuż przed wstąpieniem do Nieba Pan Jezus udziela uczniom ostatnich instrukcji i daje im obietnicę mocy Ducha Świętego. Podobną historię znajdujemy w drugim rozdziale 2 Księgi Królewskiej. Czytamy tam o proroku Eliaszu, który mocą Bożą uczynił wiele cudów i o jego uczniu Elizeuszu, który porzucił wszystko, aby podążać za Eliaszem.

Pod koniec życia Eliasza, Bóg objawił mu, że nie umrze zwykłą śmiercią, ale będzie pochwycony do Nieba. Całe swoje życie Eliasz poświęcił prezentując i udowadniając, że Bóg Izraela jest wspanialszy niż fałszywe bożki Kananejczyków: Baal(bożek płodności) i Mot(bożek śmierci). Jego pochwycenie do Nieba było kulminacyjnym dowodem Bożej władzy nad śmiercią. Zanim jednak odszedł, obiecał swojemu uczniowi i przyjacielowi Elizeuszowi dar Ducha Świętego i Jego mocy, po to, aby teraz on dokończył zadanie rozpoczęte przez Eliasza.

Chociaż obie historie wydają się podobne, to jednak możemy zauważyć istotne różnice. Poprzez pochwycenie Bóg pozwolił Eliaszowi uniknąć śmierci, demonstrując w ten sposób swoją władzę nad śmiercią. Pan Jezus swoją śmiercią i zmartwychwstaniem nie tylko dowiódł swojej władzy nad śmiercią, ale też ją ostatecznie pokonał. Eliasz mógł przekazać dar Ducha Świętego tylko jednemu uczniowi – Elizeuszowi, ale Pan Jezus ma władzę przekazać moc Ducha Świętego wszystkim swoim uczniom i przyszłym naśladowcom. To właśnie wyposażyło i uzdolniło nie tylko apostołów i pierwszych uczniów, ale także i nas, do kontynuowania zbawczej misji Pana Jezusa po całej ziemi i poprzez wszystkie wieki, aż do Jego powrotu.

Rozważania

  1. W obydwu księgach spisanych przez Łukasza czytamy, jak ważnym było, aby zaraz po wniebowstąpieniu Pana Jezusa, apostołowie i uczniowie trwali we wspólnej modlitwie i uwielbieniu. Jak ci się wydaje, dlaczego tak ważnym jest, aby modlić się wspólnie z drugimi wierzącymi? Czy ty sam tak robisz? Dlaczego tak lub nie?
  2. W 23 rozdziale Ewangelii Łukasza czytamy, że śmierć Pana Jezusa dała nam bezpośredni dostęp do Boga, którego wcześniej raz w roku tylko wybrani kapłani mogli doświadczać w Świątyni Boga. Poprzez swoją śmierć i zmartwychwstanie, Pan Jezus otworzył drogę dla wszystkich wierzących do przeżywania obecności Bożej w Duchu Świętym. Drugi rozdział Dziejów Apostolskich opisuje powstanie kościoła Pan Jezusa. Jaką role odgrywał w tym Duch Święty i w jakich sytuacjach widać działanie Jego mocy? Czy zauważ działanie mocy Ducha Świętego w swoim życiu i w życiu innych naśladowców Jezusa?

Notatki:

Dokument do pobrania – dzień 21

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s