W podróży…Dzień 14

1507000083590 (1)

Ewangelia Łukasza 17:1 – 18:8

Grzech i przebaczenie

1Innym razem rzekł Jezus do uczniów:

Zepsucie jest nieuniknione, ale marny los człowieka, który nakłania innych do grzechu! Lepiej byłoby, aby przywiązano mu do szyi młyński kamień i utopiono go w morzu, niż żeby z jego powodu upadł choćby jeden z najmniejszych moich uczniów.

Uważajcie na siebie!—kontynuował. —Jeśli inny wierzący zgrzeszy, upomnij go, a jeśli się opamięta, okaż mu przebaczenie. Nawet gdyby grzeszył przeciw tobie siedem razy dziennie, lecz za każdym razem przychodził mówiąc: „Opamiętałem się, wybacz mi!”, przebacz mu.

Wiara i wdzięczność

Apostołowie zwrócili się wtedy do Jezusa:

Panie, spraw, byśmy mocniej wierzyli.

—Gdybyście mieli wiarę choćby jak ziarnko gorczycy—odpowiedział—moglibyście powiedzieć do tego drzewa morwowego: „Wyrwij się z korzeniami i rzuć się do morza!”, a ono by was posłuchało.

I dodał:

—Jeśli wasz sługa wraca do domu po pracy w polu lub na pastwisku, czy mówicie mu: „Idź i odpocznij”? Nie. Mówicie raczej: „Teraz przygotuj kolację i usługuj mi, aż się najem i napiję. A potem ty będziesz mógł zjeść”. Przecież nie dziękujecie słudze za wykonanie tego, co jest jego normalnym obowiązkiem. 10 Dlatego i wy nie spodziewajcie się pochwały, gdy wykonacie to, co wam poleciłem, ale mówcie: „Jesteśmy sługami. Spełniliśmy jedynie nasz obowiązek”.

Dziesięciu trędowatych

11 Podążając w kierunku Jerozolimy, Jezus przechodził przez graniczne tereny Galilei i Samarii. 12 Gdy wchodził do pewnej wioski, spotkał dziesięciu trędowatych. 13 Ci, zachowując obowiązujący dystans, zawołali:

—Jezusie, Mistrzu, zlituj się nad nami!

14 On spojrzał na nich i rzekł:

—Idźcie i poproście, aby zbadali was kapłani.

A gdy byli jeszcze w drodze, zostali całkowicie uzdrowieni. 15 Jeden z nich, widząc, co się stało, szybko powrócił do Jezusa, głośno wielbiąc Boga. 16 Rzucił się Mu do stóp i gorąco dziękował za uzdrowienie. A był to człowiek z pogardzanej przez wszystkich Samarii.

17 —Czy nie uzdrowiłem dziesięciu?—zapytał Jezus. —Gdzie jest pozostałych dziewięciu? 18 Dlaczego i oni nie wrócili, aby podziękować za to Bogu—tylko ten cudzoziemiec?

19 Potem zwrócił się do uzdrowionego:

—Możesz odejść. Uwierzyłeś i dlatego odzyskałeś zdrowie.

Nadchodzące królestwo Boże

20 Pewnego razu faryzeusze zapytali Jezusa, kiedy nastanie królestwo Boże.

Królestwo Boże nadejdzie niezauważalnie—odpowiedział. 21 Nikt nie powie: „Tu jest!” albo: „Jest tam!”. Królestwo Boże jest bowiem wśród was.

22 Później, zwracając się do uczniów, powiedział:

—Przyjdzie czas, że zapragniecie abym Ja, Syn Człowieczy, choć na chwilę znów był z wami, ale nie będzie Mnie. 23 Będą wam mówili: „Mesjasz jest tam!” albo: „Tu się pojawił!”, ale nie biegajcie i nie szukajcie Mnie. 24 Gdy powtórnie przyjdę, będzie to tak widoczne, jak błyskawica na niebie. 25 Najpierw jednak spotkają Mnie straszne cierpienia i zostanę odrzucony przez to pokolenie. 26 Czas mojego przybycia będzie podobny do czasów Noego. 27 Ludzie wtedy zwyczajnie jedli i pili, zawierali małżeństwa—aż do chwili, gdy Noe wszedł do arki. Wtedy przyszedł potop i wszyscy zginęli. 28 Czas ten będzie również podobny do czasów Lota, kiedy to ludzie jak zwykle jedli, pili, kupowali, sprzedawali, uprawiali ziemię, budowali 29 —aż do dnia, gdy Lot opuścił grzeszną Sodomę. Wtedy na miasto spadł z nieba ogień z siarką i wszystkich wytracił. 30 Tak samo będzie w czasie mojego objawienia. 31 Jeśli tego dnia będziecie na tarasie, nie wchodźcie do domu, aby zabrać swoje rzeczy. Jeśli będziecie na polu, również nie wracajcie do domu. 32 Przypomnijcie sobie, co spotkało żonę Lota. 33 Kto kocha swoje życie, utraci je. Lecz ten, kto poświęci życie dla Mnie, odnajdzie je. 34 Wiedzcie, że w noc mojego powrotu z dwóch osób śpiących w jednym łóżku jedna będzie zabrana, a druga pozostawiona. 35 Z dwóch kobiet, pracujących w domu, jedna zostanie wzięta, druga zaś pozostawiona. 36 Z dwóch ludzi pracujących w polu, jeden zostanie wzięty, a drugi pozostawiony.

37 —Panie, gdzie się to wszystko wydarzy?—zapytali uczniowie.

Gdzie jest padlina, tam w naturalny sposób pojawiają się i sępy—odrzekł Jezus.

Rozdział 18

Przypowieść o upartej wdowie

Pewnego dnia Jezus, mówiąc o potrzebie wytrwałej modlitwy, opowiedział uczniom następującą przypowieść:

Żył w pewnym mieście sędzia—człowiek nieprzejmujący się Bogiem i lekceważący ludzi. Często przychodziła do niego pewna wdowa z tego miasta i błagała: „Bądź moim obrońcą przed tym, który mnie oskarża”. Sędzia przez pewien czas nie chciał tego uczynić. W końcu jednak pomyślał sobie: „Chociaż nie przejmuję się Bogiem i nie obchodzą mnie ludzie, to pomogę tej natrętnej kobiecie, żeby mi więcej nie zawracała głowy”.

Widzicie, co ten zły sędzia sobie pomyślał?—kontynuował Jezus. Czyż więc Bóg nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy Go o to błagają dniem i nocą? I czy będzie z tym zwlekał? Z pewnością szybko przyjdzie im z pomocą! Ale czy ludzie będą jeszcze wierzyć Bogu, gdy Ja, Syn Człowieczy, powtórnie powrócę na ziemię?

Wiara cudzoziemca

Dlaczego i oni nie wrócili, aby podziękować za to Bogu—tylko ten cudzoziemiec?” – Ewangelia Łukasza 9:31

W czasach Jezusa, po całym Jeruzalem były zamieszczone napisy zabraniające cudzoziemcom wstępu na wewnętrzne krużganki Świątyni. Jedynym miejscem, gdzie mogli się zbierać i oddawać cześć Bogu, był specjalnie dla nich przeznaczony zewnętrzny przedsionek.

Słowo przetłumaczone jako “cudzoziemiec”, pojawia się tylko jeden raz w Nowym Testamencie, kiedy Pan Jezus uzdrowił 10 trędowatych i tylko jeden z nich wrócił, by Mu podziękować: Dlaczego i oni nie wrócili, aby podziękować za to Bogu—tylko ten cudzoziemiec? Ironia tej sytuacji jest bardzo widoczna, kiedy zauważymy że ten, któremu nie pozwolono czcić Boga razem ze wszystkimi w Świątyni, ten właśnie jedynie powrócił, by podziękować Jezusowi za uzdrowienie.

W tej historii pojawia się koncept, który przewija się przez całą Ewangelię Łukasza: Bóg nigdy nie przymusza nikogo do przyjęcia Jego zaproszenia. Jego zaproszenie do relacji z Nim, do nowego życia tu na ziemi i do życia wiecznego, jest otwarte dla każdego, niezależnie od narodowości, koloru skóry, pozycji społecznej i przeszłości.

Rozważania

  1. Wiara jest wielką siłą w naszym w życiu. Dzień wcześniej mówiliśmy o ziarenku gorczycy. W jaki sposób werset 17:6 odzwierciedla tę prawdę? Przypomnij sobie czas, kiedy Bóg działał z mocą w twoim życiu, mimo że twoja wiara nie była jeszcze tak wielka.
  2. Nie często rozmawiamy o powtórnym przyjściu Chrystusa. Nie mniej, czytając powyższy fragment widzimy, jak Pan Jezus pragnie, byśmy każdego dnia byli gotowi na to wydarzenie. W dzisiejszym świecie wielu twierdzi, że zna datę Jego przyjścia. W jaki sposób Jezus ostrzega uczniów przed tego typu zachowaniem? W wersetach 17:26-29, Pan Jezus mówi, że nie będzie konkretnego znaku, kiedy to nastąpi. Jaki to ma wpływ na twoje życie?

Notatki:
Jeśli chcesz zastosować materiał na spotkaniu grupy domowej możesz za darmo pobrać go w formie dokumentu:

Dzień 14

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s