Month: January 2016

Jedyna Droga

photo-1453415770460-0a674f0a3fc7

Dzieje Apostolskie 4:1-22

Gdy Piotr i Jan przemawiali do zgromadzonych, podeszli do nich kapłani, wraz z dowódcą straży świątynnej i kilkoma saduceuszami. Oburzyli się słysząc, że nauczają zebranych i głoszą im zmartwychwstanie w Jezusie.  Aresztowali ich więc, a ponieważ był już wieczór, zamknęli w więzieniu do następnego dnia.  Mimo to, wielu ludzi, którzy słuchali ich słów, uwierzyło w Jezusa, zwiększając liczbę samych tylko wierzących mężczyzn do około pięciu tysięcy.

Następnego dnia zebrali się w Jerozolimie przełożeni, starsi i przywódcy religijni,  a wśród nich: Annasz –najwyższy kapłan, Kajfasz, Jan, Aleksander i wszyscy inni, spokrewnieni z najwyższym kapłanem.  Postawili apostołów na środku i przesłuchiwali:

– Jakim prawem i z czyjego polecenia to robiliście?

– Dostojni przywódcy naszego narodu! – odpowiedział Piotr, napełniony Duchem Świętym.  – Skoro przesłuchujecie nas dzisiaj z powodu dobrego czynu, dzięki któremu ten chory człowiek odzyskał zdrowie,  to wiedzcie – wy wszyscy i cały naród Izraela – że stoi on przed wami zdrowy dzięki mocy Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Wy Go ukrzyżowaliście, ale Bóg wskrzesił Go z martwych.  To On jest tym, zapowiedzianym w Piśmie:

„Kamieniem, odrzuconym przez budujących,
który stał się kamieniem węgielnym,
najważniejszym w całym budynku!”.

W nikim innym nie ma zbawienia! – dodał Piotr. – Bo nie dano ludziom na ziemi żadnego innego imienia, przez które moglibyśmy uzyskać zbawienie.

Przywódcy zdumieli się na widok odwagi Piotra i Jana. Przypomnieli sobie, że są to ludzie prości oraz niewykształceni i rozpoznali, że to oni przebywali z Jezusem.  Jednak widok stojącego z nimi uzdrowionego człowieka zamknął im usta.  Polecili więc im opuścić salę obrad i naradzali się między sobą:

– Co z nimi zrobić? Nie możemy zaprzeczyć, że dokonali cudu. Wiedzą o tym już wszyscy mieszkańcy Jerozolimy.  Żeby jednak nie rozchodziło się to dalej, zabrońmy im rozmawiania z kimkolwiek o Jezusie.

Wezwali ich więc ponownie i zakazali im mówić i nauczać o Jezusie.

– Sami oceńcie, co jest słuszne w oczach Boga! Powinniśmy słuchać was czy też Jego? – odrzekli Piotr i Jan.  – My nie możemy przestać mówić o tym, co sami widzieliśmy i słyszeliśmy od Jezusa.

Ponawiając groźbę, przywódcy wypuścili ich. Nie potrafili bowiem znaleźć takiego powodu do ich ukarania, który by nie oburzył ludzi. Wszyscy bowiem oddawali Bogu chwałę za to, co uczynił.  Bo przecież tylko On mógł cudownie uzdrowić człowieka, który od ponad czterdziestu lat był kaleką.

Piotr i Jan otwarcie dzielili się ze wszystkimi wiarą w Zmartwychwstanie i Zbawienie, które jest jedynie w Chrystusie. Stawiało ich to często w opozycji do władzy i religijnych liderów tamtego czasu. Wiele razy słyszeli od nich, że mają przestać głosić nowinę o Jezusie. I dzisiaj też wiele ludzi w pozycji autorytetu jest przeciwna idei, że Jezus jest jedyną drogą do zbawienia. Prawda ta uraża ich poczucie wyższości i ważności, uważają ją za przykład małostkowego myślenia i ograniczonego światopoglądu. Imię i prawda tego, kim jest Jezus, wciąż jest postrzegana jako zagrożenie dla istniejących systemów politycznych, społecznych i ekonomicznych. Jaką przyjmiemy postawę w tej sytuacji? Czy zamilkniemy i usuniemy się w cień, czy podążając za przykładem Piotra i Jana , będziemy nieugięcie głosić Ewangelię Zbawienia w Jezusie.

Rozważania

  1. Czytając ten fragment ponownie, zwróć uwagę na słowa i frazy, które przyciągają twoją uwagę. Jak ci się wydaje, dlaczego właśnie one mają na ciebie taki wpływ?
  2. Dlaczego prawda, że zbawienie jest jedynie w Jezusie, jest dobrą nowiną? Jakiej odpowiedzi udzieliłbyś tym, co cię o to spytają?
  3. Jakie struktury polityczne i społeczne w naszym kraju czują się zagrożone prawdą o Jezusie? W jaki sposób możemy oddziaływać na nie w sposób zgodny z Bożą miłością?

Czas Odnowy

photo-1452697620382-f6543ead73b5

Dzieje Apostolskie 3:11-26

Ponieważ uzdrowiony trzymał się blisko Piotra i Jana, wszyscy ruszyli za nimi do krużganka Salomona. Widząc to, Piotr zwrócił się do tłumu:

– Izraelici! Dlaczego tak się dziwicie? I dlaczego wpatrujecie się w nas tak, jakbyśmy własną mocą lub pobożnością sprawili, że ten człowiek chodzi?  Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba – Bóg naszych przodków – otoczył chwałą swojego sługę, Jezusa. Wy Go wydaliście Piłatowi i odrzuciliście, chociaż on chciał Go uwolnić.  Wzgardziliście Świętym i Prawym, a zażądaliście uwolnienia mordercy.  Zabiliście Dawcę życia! Bóg jednak wzbudził Go z martwych, czego my jesteśmy naocznymi świadkami! Właśnie przez wiarę w tego Jezusa człowiek, którego tu widzicie i którego dobrze znacie, został uzdrowiony. Dzięki Jezusowi, na oczach was wszystkich, odzyskał pełną władzę w nogach! Przyjaciele! Teraz jednak wiem, że działaliście w nieświadomości, tak jak i wasi przywódcy.  Bóg jednak wypełnił to, co wszyscy prorocy kiedyś zapowiedzieli o cierpieniu Mesjasza.  Opamiętajcie się więc i zwróćcie się do Boga, aby oczyścił was z grzechów.  Może pocieszy was wtedy i pośle do was Jezusa, Mesjasza.  Teraz jednak musi On pozostać w niebie aż do czasu ostatecznego odnowienia wszystkich rzeczy. Bóg dawno temu zapowiedział to poprzez swoich świętych proroków.  Już Mojżesz powiedział bowiem:

„Bóg, wasz Pan, powoła spośród was
proroka podobnego do mnie.
Słuchajcie uważnie wszystkiego, co wam powie.
Każdy bowiem, kto nie będzie Mu posłuszny,
zostanie wyłączony z ludu i ulegnie zagładzie”.

Począwszy od Samuela, wszyscy kolejni prorocy zapowiadali wydarzenia minionych dni – kontynuował Piotr.  – Wy zaś jesteście potomkami tych proroków i uczestnikami przymierza, które Bóg zawarł z waszymi przodkami. On powiedział Abrahamowi:

„Przez twojego potomka
będą błogosławieni wszyscy ludzie na ziemi”.

 To dla was, jako pierwszych – wyjaśniał Piotr – Bóg wskrzesił swojego Sługę, Jezusa, i posłał Go, aby każdemu z was błogosławił, pomagając zerwać z grzesznym życiem.

Często, czytając tę historię, podchodzimy do uzdrowienia paralityka jak do czegoś niezwykłego, co miało miejsce wiele wie, ale nie zdarza się już dzisiaj. Ale zaraz po tym, jak paralityk doznał uzdrowienia, Piotr zwraca uwagę wszystkich na Tego, który jest źródłem tego cudu, na Jezusa. Piotr pragnie, by wszyscy tam obecni zrozumieli, że uzdrowienie to jest zadatkiem i przykładem tego, co Chrystus pragnie ofiarować każdemu, kto uwierzy w Niego: uzdrowienie nie tylko ciała ale przede wszystkim duszy, serca i relacji z Bogiem Ojcem.

Rozważania

  1. Czytając ten fragment ponownie, zwróć uwagę na słowa i frazy, które przyciągają twoją uwagę. Jak ci się wydaje, dlaczego właśnie one mają na ciebie taki wpływ?
  2. Jakie sfery twojego życia potrzebują uzdrowienia? Jak by to zmieniło twoje życie?
  3. W jaki sposób problemy i słabości twojego życia Bóg obrócił w zwycięstwo? Czy widziałeś przykład tego w życiu innych ludzi?

 

Pełni Zdziwienia i Zachwytu

thCUGNXG1Y

Dzieje Apostolskie 3:1-10

Pewnego dnia Piotr i Jan szli do świątyni na popołudniową modlitwę o godzinie trzeciej. Właśnie wtedy niesiono pewnego człowieka, który od urodzenia nie mógł chodzić. Codziennie kładziono go pod bramą świątyni, zwaną Piękną, aby mógł prosić wchodzących o wsparcie.  Widząc, że Piotr i Jan mają zamiar wejść, poprosił ich o datek. Wtedy uważnie spojrzeli na niego, a Piotr rzekł:

– Popatrz na nas.

Kaleka spojrzał na nich z nadzieją, że zaraz coś od nich dostanie.  Ale Piotr powiedział:

– Nie mam złota ani srebra. Ale dam ci to, co mam. W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu mówię ci: Wstań i chodź!

Następnie podał mu prawą rękę i pomógł mu wstać. Chory natychmiast odzyskał władzę w stopach i kostkach.  Z radości podskoczył i zaczął chodzić! Następnie wszedł razem z nimi do świątyni, podskakując i wielbiąc Boga. Wszyscy obecni zobaczyli, że chodzi i chwali Boga.  I rozpoznali w nim tego, który siedział przy Pięknej Bramie i żebrał. Wtedy ogarnęło ich zdumienie z powodu tego, co zobaczyli.

Ten fragment opisuje pierwsze po Zmartwychwstaniu i Wniebowzięciu uzdrowienie, którego Jezus dokonał poprzez wypełnionego Duchem Świętym apostoła Piotra. Oto człowiek, od urodzenia sparaliżowany, zaczyna nagle, w jednym momencie chodzić. Ciekawym jest moment, w którym Piotr prosi paralityka, by spojrzał mu w oczy. Czyniąc to, Piotr dał mu do zrozumienia, że w oczach Chrystusa nie ma między nimi różnicy. Ten, który był pomijany przez innych, w pogardzie ze względu na swoją pozycję i chorobę, jest tak samo wartościowy w oczach Zbawcy jak i apostoł  Piotr.

Rozważania

  1. Czytając ten fragment ponownie, zwróć uwagę na słowa i frazy, które przyciągają twoją uwagę. Jak ci się wydaje, dlaczego właśnie one mają na ciebie taki wpływ?
  2. Przyjrzyj się rutynie twoich dni, od poranku po wieczór. Ile razy w ciągu dnia czy tygodnia, mijasz ludzi nie myśląc o tym, czy potrzebują pomocy, wsparcia i zrozumienia? Dlaczego tak się dzieje?
  3. W towarzystwie kogo czujesz się na tyle bezpiecznie, że bez obaw potrafisz być sobą, ze wszystkimi swoimi nawykami, słabościami i wadami? Co wywołuje w tobie to poczucie bezpieczeństwa i swobody? Czy ty sam jesteś kimś, przy kim inni nie wstydzą być sobą i czują się bezpiecznie i swobodnie? Jak ci się wydaje, dlaczego?